Saturday, March 26, 2016

Λίγο πριν, λίγο μετά

Μέχρι να βγω από αυτό το υπόγειο θα έχει νυχτώσει κ γω θα έχω ξεχάσει όλα εκείνα που θα ήθελα να σου εκμυστηρευτώ...πριν μπω για μια σύντομη διαμονή στο ανήλιαγο στομάχι του κύτους θόλωσαν τα μάτια μου από άνθη κ χρώματα φωτεινά κ περπάτησα γύρω τους για να κρυφοχαρώ την νιότη που έρχεται...δεν ήθελα να φύγω μα να, ο χρόνος κούναγε απειλητικά τους δείκτες του κ θα με προλάβαινε το σκοτάδι στο πλατύσκαλο. Έτσι, ολίγον ντροπαλά κατέβασα τον νου μου από τα ανοιξιάτικα σύννεφα κ έσπευσα το βήμα. Όταν όμως το σποράκι της ομορφιάς έχει θαφτεί καλά μέσα σου κ έχει ριζώσει, δύσκολα τότε αλλάζεις αίσθηση τις μέρες κ τις νύχτες που αντιλαμβάνεσαι το περιβάλλον μεγαλείο. Η διαδικασία απαράλλαχτη, αναμονή κ ύστερα περισσότερη αναμονή για να ταξιδέψεις λίγα λεπτά και να Οδηγηθείς αλλού. Κάτι θεριεύει όμως μέσα μου κ δεν γνωρίζω αν θα πάρει την λαλιά μου ή θα μ αφήσει στο διάκενο. Γι αυτό στα λέω τώρα που είμαι εγώ κ που ακόμα θυμάμαι αυτά που θέλω να πω δίχως φόβο κ πάθος. Βγαίνω σε έναν άλλον κόσμο, ο χρόνος δεν επιδέχεται διορθώσεις κ ίσως τα ξαναπούμε αργά πολύ αργά τότε που θα ευσταθεί πάλι η σκέψη μου με το πήγαινε έλα εποχών και ανθρώπων. Και κάτι τελευταίο...Μη ξεχνάς γαμωτο να χαμογελάς. Όχι γιατί στο λέω εγώ, όχι γιατί στο λένε κάτι στιχάκια αλλά γιατί είμαστε από τα λίγα πλάσματα σ'αυτόν τον πλανήτη που έχουν την δυνατότητα να το κάνουν. Ας το κάνουμε λοιπόν. 
Ας χαμογελάμε...

Friday, April 17, 2015

Αμυγδαλιές και καναρίνια και κοτσύφια και κάτι σπουργίτια κλέφτες και όλη η πλάση να κατευνάζει θύελλες ματιών και προσπεράσματα… Μια μέρα που ακούω τον Παράδεισο και αναρωτιέμαι πόσο θα διαρκέσει , η μέρα ακόμα νέα, η νύχτα προσβλητική για την διάθεση των ερωτευμένων με την Άνοιξη, μολονότι οι νωχελικές βραδιές έχουν άλλη γλύκα με την απροσδιόριστη ψύχρα που ψάχνεις ένα χέρι να σου ζεστάνει τους ώμους και ένα φιλί να σου φιλήσει τα μαλλιά και να στυλωθεί το ήρεμο βλέμμα σου στο σούρουπο που καραμελώνει μέχρι να πάρει το χρώμα του βαθύ μπλε.

Τα άνθη στις νερατζούλες φιλοξενούν τις ανυπόμονες μέλισσες και φουντώνει η εικόνα από ευωδιές που θέλουν να χορέψουν ανέμελα… Τόση αγάπη, τόση τελειότητα που είτε χαθώ είτε είμαι εδώ το ευτύχημα θα είναι πως δεν θα χαθεί ούτε νότα από την μουσική της φύσης και δεν θα την αλλοιώσουν ούτε τα μουρμουρητά και οι σκόρπιες ανόητες λέξεις των ανθρώπων που πηγαίνουν κι έρχονται και τελειωμό δεν έχουν. Οι λέξεις βρίσκουν κάθε μία την κρεμάστρα τους στον λόγο και γίνονται καθρέπτης για το «είναι» μας  για την οντότητα που αποκαλούμε άνθρωπος. Πόσο επιπόλαια τις κρεμάμε, πόσο άδικα τις βασανίζουμε. Κεντάμε κάθε μια ξεχωριστά…  οι συνετοί με προσοχή με δαχτυλήθρα και με βελόνα και οι ανυποψίαστοι δεν κεντάνε… ράβουν. Μα απ’ όλα έχει ο μπαχτσές, απ’ όλα κι η αυλή μου με τα λουλουδάκια της, την κορμοστασιά των δέντρων της, τα αρώματά της, τις φιγούρες της φύσης… κι όμως κάτι λείπει… μια μελωδία στα αυτιά μου να μου θυμίζει πως δεν πεθαίνει η αγάπη απλά που και που την παραμερίζουν οι φόβοι μας, το άξαφνο μαρμάρωμά μας μπρος στην ευτυχία. Μου λείπει ένα καναρίνι να γεμίζει το στήθος του αέρα και να πιάνει το βιμπράτο του! Να το κοιτάζω ξανθό και να καμαρώνω την χαρά του σε κάθε καλωσόρισμα της μέρας , να θαυμάζω την γιορτινή χάρη που του έδωσε ο Θεός να λέει τα ανείπωτα!

Δεν κρατάω μαράζι στις ιστορίες, στις τροχιές που  διαγράφονται, γιατί όλα είναι κύκλος, έφυγε ο χειμώνας ήρθε η δροσούλα και θα έρθει και το καλοκαίρι με τη ζέστη του και θα γεμίσουν οι βεραντούλες κόσμο που θέλει να χορτάσει ζωή…  και διψασμένα τα γλαστράκια θα θέλουν να πιουν και οι άνθρωποι θα καλοκαρδιστούν… Τώρα όμως, είναι καιρός για ανεμώνες, να μία! μόλις την φύσηξα... άραγε να γίνονται οι ευχές; 

Thursday, January 22, 2015

Σιγοκαίει ένα δάκρυ στην γωνία, τρεμοπαίζει η φλόγα του σαν να θέλει να γίνει πυρκαγιά να κάψει ότι ξερό και ότι χλωρό υπάρχει.

Αυτή η αίσθηση που μου αφήνεις... όχι εσύ, εσύ είσαι ψέμα! Το βιβλίο, το άγγιγμα του χαρτιού, οι σκόρπιες αλλά παραταγμένες με ευφυΐα λέξεις, οι απροσδιόριστες αλλά βαθιές ιδέες του συγγραφέα, αυτό το κυνικό του το συνάμα ρεαλιστικό και άκρως εσύ...
Κ αν αγαπώ συγγραφείς όταν η καρδιά μου συντονίζεται μαζί τους και τα μάτια μου καρφώνονται στα λόγια τους με την σκέψη μου προς αναζήτηση της αβύσσου.
Κ αυτόν τον αγαπώ, ξέχωρα έγινε δικός μου και ας μην είμαι η Νάντια, λίγο αλαφροϊσκιωτη, λίγο παθιασμένη, λίγο διαφορετική, λίγο όμορφη, ένα σκίρτημα ολάκερη. Γιατί η Νάντια είχε την ευτυχία να μην σταματάει, ακόμα και όταν προμήνυε το τέλος, να συνεχίζει να ζει στη φαντασία, ακόμα και όταν οι διάλογοι της τέχνης έπαυαν. 

Γλυκόπικρο πρωινό και ακόμα δεν έχω πιει καφέ και έτσι άγουρη τα βάζω με τον εαυτό μου που κρατώ το δάκρυ στην γωνία με το δάχτυλο να μην μου γκρεμιστεί. Όχι για μένα, η ευαισθησία μου ταλαιπωρεί χωρίς έγνοια τα κοσμικά, αλλά να! για την Νάντια, για να της δείξω πως όλες οι Νάντιες του κόσμου δεν είναι αδύναμες παρά μόνο ορμητικές. Για να υπενθυμίσω σε μένα πως όλα είναι γέλιο, ειδικά τώρα που νιώθω με αργά βήματα να πλησιάζει η Άνοιξη, έστω, έξω...

Monday, December 8, 2014

Στην απανεμιά του μυαλού μου σκέφτομαι:

Τι χρώμα έχει η θωριά σου
Άραγε η βροχή να σου μιλά;
να είναι παρηγοριά σου;
Και το φεγγάρι το χλωμό, 
Ποια λόγια θα σου φέρει;
Θα είναι δικός σου οδηγός 
Ή της αγάπης ταίρι;
Σταγόνα πέφτει η ψυχή
Στα γόνατα το δάκρυ
Και η σκέψη σου με τύλιξε 
Από γωνιά σε άκρη...
Το ακούω το ξημέρωμα 
Ήρθε να με βοηθήσει
Συμπαραστάτης ο ήλιος μας
Θα με καλημερίσει.
Καλέ μου μην ανησυχείς
Τα 'χω τα λογικά μου 
Λογοτεχνώ  για να κεντώ
Τα αμαρτήματα μου.
Και δεν αρκεί μια φορά 
Να κάνω σκόρπιες σκέψεις
Μέχρι ματάκια μου να δεις
Να πιεις κ να πιστέψεις! 



Wednesday, November 19, 2014

Πρόσεχε μην αναπνέεις περίσσιο αέρα γιατί και ο διπλανός σου θέλει...
Πρόσεχε μην δυσαρεστήσεις πρόσωπα που θες να τα βλέπεις γλυκά να χαμογελάνε...
Πρόσεχε να τα κάνεις όλα σωστά, μη σου ξεφύγει κανένα φάλτσο και καταστρέψεις την μελωδία....
Πρόσεχε! Σκαλί στο όνειρο.
Πρόσεχε! Αγκάθι στο φιλί.
Πρόσεχε! Ραγίζει το βήμα σου.
Πρόσεχε! Το σώμα σου πέφτει στην άβυσσο.

Και δεν έχω έναν φίλο να μου φωτίζει στο σκοτάδι, να ξέρω πως μ'αγαπά δίχως να προσδοκά κάτι. Ένα μόνο πλάσμα είχα και το έχασα και αυτό. Έτσι, ένα μικρό σκοτάδι βρίσκεται μέσα μου που λαχταράει να γίνει φως και καταλήγει να γίνεται πιο βαθύ σκοτάδι, σαν ένα αέναο σούρουπο που δεν λέει να ξημερώσει.
Σκορπάει η αύρα μου την ενέργειά της από εδώ και από εκεί. Δίνω απλόχερα στον κόσμο το γέλιο μου και μένω ύστερα πίσω από κουρτίνες με το δάκρυ να στολίζει το δάχτυλο που το παρηγορεί.

Πρόσεχε την αγέλη των ανθρώπων! Κάτι ευαίσθητα κλωνάρια τα τσαλαπατούν. Και τέλος μετά.