Friday, March 21, 2014

ΤΡΙΠΤΥΧΟ

Πιστεύω πως είναι αλήθεια: Ποτέ δεν θα μάθουμε τα κλειστά βλέφαρα τι ονειρεύονται, οι πεσμένοι ώμοι από τι ξαφνιάστηκαν και αν τελικά πίνονται τα δάκρυα …  πιο κάτω, πάμε παρακάτω όπου το σώμα παύει να κινείται και μένει αποσβολωμένο μπροστά στην αγάπη…

Το κύμα περνάει τις οροφές πέφτει με δύναμη πάνω στα κλειστά τα τζάμια. Πίσω του, φοβισμένα μάτια, απόμακρες καρδιές και το ράγισμα στο τζάμι να φανερώνει ότι έρχεται και η δική σου στιγμή, να κάνεις το μακροβούτι σου στην θάλασσα να χορτάσεις ομορφιά και να εκτιμήσεις την ανάσα σου.

Φάγαμε τον κόσμο, τον συντρίψαμε στα πολλά «γιατί και πως», στραγγαλίσαμε τους ευγενείς πόθους του και σπαταλήσαμε τον χρόνο της κλεψύδρας μας για να δούμε πόση αντοχή έχει η λάσπη στα χέρια, στο πρόσωπο, στην ψυχή. Κλέψαμε καλοσύνη στραγγίζοντας τους τόπους και κάθε ανθρωπάκι πήρε ρόλο θιασάρχη: τιμώμενη υποκρισία.

Πιστεύω πως…

Πιστεύω... απλά, πιστεύω. Τίποτα άλλο…