Thursday, January 22, 2015

Σιγοκαίει ένα δάκρυ στην γωνία, τρεμοπαίζει η φλόγα του σαν να θέλει να γίνει πυρκαγιά να κάψει ότι ξερό και ότι χλωρό υπάρχει.

Αυτή η αίσθηση που μου αφήνεις... όχι εσύ, εσύ είσαι ψέμα! Το βιβλίο, το άγγιγμα του χαρτιού, οι σκόρπιες αλλά παραταγμένες με ευφυΐα λέξεις, οι απροσδιόριστες αλλά βαθιές ιδέες του συγγραφέα, αυτό το κυνικό του το συνάμα ρεαλιστικό και άκρως εσύ...
Κ αν αγαπώ συγγραφείς όταν η καρδιά μου συντονίζεται μαζί τους και τα μάτια μου καρφώνονται στα λόγια τους με την σκέψη μου προς αναζήτηση της αβύσσου.
Κ αυτόν τον αγαπώ, ξέχωρα έγινε δικός μου και ας μην είμαι η Νάντια, λίγο αλαφροϊσκιωτη, λίγο παθιασμένη, λίγο διαφορετική, λίγο όμορφη, ένα σκίρτημα ολάκερη. Γιατί η Νάντια είχε την ευτυχία να μην σταματάει, ακόμα και όταν προμήνυε το τέλος, να συνεχίζει να ζει στη φαντασία, ακόμα και όταν οι διάλογοι της τέχνης έπαυαν. 

Γλυκόπικρο πρωινό και ακόμα δεν έχω πιει καφέ και έτσι άγουρη τα βάζω με τον εαυτό μου που κρατώ το δάκρυ στην γωνία με το δάχτυλο να μην μου γκρεμιστεί. Όχι για μένα, η ευαισθησία μου ταλαιπωρεί χωρίς έγνοια τα κοσμικά, αλλά να! για την Νάντια, για να της δείξω πως όλες οι Νάντιες του κόσμου δεν είναι αδύναμες παρά μόνο ορμητικές. Για να υπενθυμίσω σε μένα πως όλα είναι γέλιο, ειδικά τώρα που νιώθω με αργά βήματα να πλησιάζει η Άνοιξη, έστω, έξω...

No comments:

Post a Comment