Monday, March 25, 2013




Αν πράγματι «η κόλαση είναι οι άλλοι»… η αυθεντικότητα δεν φέρνει την ευτυχία.  Η ευτυχία είναι εγωιστική ίσως καταπατήσει τα «θέλω» των άλλων, ίσως δημιουργήσει προβλήματα, ίσως γιγαντώσει εμπόδια για τους άλλους αναζητητές της. Η αυθεντικότητα είναι κάτι άλλο, συμπληρωματικό όμως. Κάτι που συχνά δυσαρεστεί και παραξενεύει, κάτι που διαταράσσει την ισορροπία της ευτυχίας κάποιων και έτσι εμπλεκόμαστε στους κανόνες των «πρέπει» για τα μάτια του κόσμου. Και κάνει φτερά η ευτυχία σαν ένα βήμα που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε γιατί απλά χώρεσες με το ζόρι στα πόδια σου τα λάθος παπούτσια. Και ποιανού είναι το φταίξιμο; Γιατί πρέπει να υπάρχει κ κάποιο φταίξιμο, δεν γίνεται… έτσι έχουμε μάθει από τις ιστορίες που ακολουθούν τα χρόνια μας στην γη. Ο Ηράκλειτος πολύ σοφά έλεγε «τα πάντα ρει» και έτσι είναι αφού τίποτα δεν μένει ίδιο και ας κρατιόμαστε πεισματικά από τις συνήθειές μας, μη θέλοντας να αλλάξουμε τα γνώριμα με το να στραφούμε στο άγνωστο, στις προκλήσεις. Όταν έχεις χαλιναγωγήσει κάπου τον φόβο σου δεν θες να οδηγηθείς σε μέρη «σκοτεινά» που σου θυμίζουν πόσο λίγο πάσχισες να κατακτήσεις την ευτυχία, πως την έκανες να χωρέσει σε ένα μικρό βαζάκι 250ml και την άφησες να σε χαιρετάει τα πρωινά στο ψηλό ράφι του ψυγείου σου, παγωμένη και σφραγισμένη… αδοκίμαστη. Η πρόοδος μπορεί να αποβεί μοιραία και σκληρή αλλά και πάλι «το στάσιμο νερό μουλιάζει». Βαθιά ανάσα και αφήνεις τον βατήρα πίσω σου να παραπονιέται κάθε στιγμή και λιγότερο. Κάτω από το νερό δεν μπορείς να σκεφτείς το ποτήρι μισοάδειο μόνο μισογεμάτο. Κάτω από το νερό διατηρείς το σώμα σου ευτυχισμένο με το να κρατάς ήρεμα την αναπνοή σου και να κολυμπάς ενώνοντας το 70% του οργανισμού σου με το περιβάλλον του. Είσαι αυθεντικός και έτσι αυτή την υδάτινη αίσθηση πρέπει να κρατάς στο μυαλό σου κάθε φορά που προσπαθεί κάποιος να σε υποτάξει για να γευτεί ευτυχία εις βάρος σου. Με το να είσαι αυθεντικός δεν θα γίνεις –κατά πάσα πιθανότητα, αφού δεν ζούμε σε ιδανική κοινωνία- ευτυχισμένος αλλά σίγουρα πρόκειται να χαλάσεις πολλά σχέδια που έγιναν για σένα. Χωρίς εσένα.
Κολύμπα, όσο μπορείς, στην στεριά οι καταστάσεις είναι πολύ πιο δύσκολες!

Friday, March 8, 2013

Προς: Γένους Θηλυκού


Το ξέφωτο του ουρανού
στα χέρια σου ανοίγει
το κλάμα ενός μικρού μωρού
σε χάδι καταλήγει.

Η αγκαλιά σου  βάλσαμο
γιατρεύει κάθε πόνο.
Τα λόγια σου θεάρεστα
εμπνέουν κάθε γόνο.

Μυρώνουν οι πλεξούδες σου,
τα δάχτυλα κεντάνε,
στα γόνατά σου τα παιδιά
για αγάπη τραγουδάνε.

Και ας σε χρέωσαν πολλά,
το φταίξιμο αντέχεις.
Το πρόσωπό σου σκλήρυνες,
τα μάγουλα δεν βρέχεις.

Σε πίκραναν, σε πλήγωσαν,
τα στήθη σου ματώσαν.
Και πίστεψαν με φίλημα
το δίκιο πως σου δώσαν.

Μα ζύγισες κάθε σιωπή
στου χρόνου το κουβάρι.
Τα χέρια έκανες γροθιά
και βγήκες «παλληκάρι».

Αγέρωχη, καμαρωτή
είσαι στο κάθε κύμα.
Δεν τον φοβάσαι τον καιρό,
τιμόνι έχεις πρίμα.

Αρχή είσαι εσύ μες στη ζωή
και τέλος πάλι είσαι.
Η δύναμη σου είναι κρυφή,
ως ταπεινή ηγείσαι.

Με σε γεννιέται ο έρωτας,
με σε καρποφοράει,
με σε οι καρποί του ανθίζουνε
και έτσι η γης γυρνάει.

Με τον δικό σου αργαλειό
υφαίνονται οι ευχές μας,
γιατί η γυναίκα το μπορεί
να αγγίζει τις καρδιές μας.