Wednesday, November 19, 2014

Πρόσεχε μην αναπνέεις περίσσιο αέρα γιατί και ο διπλανός σου θέλει...
Πρόσεχε μην δυσαρεστήσεις πρόσωπα που θες να τα βλέπεις γλυκά να χαμογελάνε...
Πρόσεχε να τα κάνεις όλα σωστά, μη σου ξεφύγει κανένα φάλτσο και καταστρέψεις την μελωδία....
Πρόσεχε! Σκαλί στο όνειρο.
Πρόσεχε! Αγκάθι στο φιλί.
Πρόσεχε! Ραγίζει το βήμα σου.
Πρόσεχε! Το σώμα σου πέφτει στην άβυσσο.

Και δεν έχω έναν φίλο να μου φωτίζει στο σκοτάδι, να ξέρω πως μ'αγαπά δίχως να προσδοκά κάτι. Ένα μόνο πλάσμα είχα και το έχασα και αυτό. Έτσι, ένα μικρό σκοτάδι βρίσκεται μέσα μου που λαχταράει να γίνει φως και καταλήγει να γίνεται πιο βαθύ σκοτάδι, σαν ένα αέναο σούρουπο που δεν λέει να ξημερώσει.
Σκορπάει η αύρα μου την ενέργειά της από εδώ και από εκεί. Δίνω απλόχερα στον κόσμο το γέλιο μου και μένω ύστερα πίσω από κουρτίνες με το δάκρυ να στολίζει το δάχτυλο που το παρηγορεί.

Πρόσεχε την αγέλη των ανθρώπων! Κάτι ευαίσθητα κλωνάρια τα τσαλαπατούν. Και τέλος μετά. 



No comments:

Post a Comment